ระลึกถึงบิ๊ก
…ด้วยรัก

ทั้งหมดจากนี้ คือข้อความจากบล็อก
http://www.insidezentrady.com
อยากให้ทุกคนได้อ่านค่ะ

น้องบิ๊ก คือเด็กหญิงสมาชิกคนสุดท้องของครอบครัวภูมิรัตน
บิ๊กเกิดมาก่อนกำหนดอายุเพียงหกเดือน จึงตัวเล็กมากๆ
ตอนนั้นคงขนาดเท่ากับขวดน้ำอัดลมได้ พ่อของบิ๊ก(พี่บ้อม พี่ชายของผม) จึงตั้งชื่อให้เธออย่างนี้ เพราะอยากให้บิ๊กสุขภาพแข็งแรง และโตวันโตคืนให้สมชื่อ
ผมแอบเห็นเห็นจมูกเล็กๆ ของเธอหายใจเบาๆ อยู่ในตู้อบ ดูเหมือนว่าอวัยวะภายในต่างๆ ของบิ๊กจะยังสร้างมาไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ คุณหมอบอกกับพวกเราว่า บิ๊กจะไม่แข็งแรงเหมือนเด็กทั่วไปนะ

สิบสองปี, คือเงื่อนไขเวลาที่เบื้องบนได้มอบให้กับพวกเรามาตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักกับบิ๊ก และพวกเราคงมีหน้าที่ที่จะต้องยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ให้ได้ ในขณะที่เวลากำลังนับถอยหลัง เราคงทำได้เพียงทำให้บิ๊ก มีความสุขมากที่สุด ตราบเท่าที่เรายังมีโอกาสได้อยู่กับเขา

บ้านของเราดูสว่างสดใสและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา นับตั้งแต่เรามีสมาชิก ใหม่คนนี้ บิ๊กเป็นเด็กฉลาด เข้าใจในเรื่องที่เราไม่คิดว่าเด็กในวัยนี้จะคิดกัน ,uเสียงหัวเราะของบิ๊กเติมเต็มให้บรรยากาศของบ้านเรา

นิสัยน่ารักอย่างหนึ่งของบิ๊กที่ผมประทับใจ คือบิ๊กเป็นเด็กที่รับแขกมากๆ ผมเคยเห็นแต่ เด็กที่เขินผู้ใหญ่หรือคนแปลกหน้า แต่กับบิ๊กแล้ว เวลามีใครมาบ้าน บิ๊กจะวิ่งรี่เข้าไปทักทายด้วยความดีใจทุกครั้ง เวลามีเด็กลูกหลานใครมาเยี่ยมบ้านเรา บิ๊กก็จะเป็นพี่สาวไปชวนเขาเล่น หยิบของเล่นมาให้เล่น บิ๊กอยากให้ทุกคนสนุก และยิ้มไปกับเขา

บิ๊กต้องเข้าออกโรงพยาบาลตลอด กินยาขมปี๋ มากกว่ากินขนมหวานๆ อย่างเด็กคนอื่น แต่บิ๊กไม่เคยบ่นงอแง คว้ายามากินเองอย่างว่าง่าย อายังจำได้ไม่ลืม มีอยู่วันนึงที่หนูบอกว่า
“หนูไม่น่าป่วยเลยนะ ทุกคนเลยต้องมาโรงพยาบาลกันหมดเลย”
หนูบิ๊กพูดแกมหัวเราะ แต่ในใจอาน้ำตาไหลเลยรู้ไหม

ตัวการ์ตูนที่บิ๊กชอบที่สุด คือเจ้าหนูนักสืบโคนัน เคยถามเหตุผล บิ๊กก็ตอบให้ฟังว่า เพราะตัวเขาเหมือนโคนัน ที่โดนทำให้คงสภาพอยู่ในร่างที่เป็นเด็กตัวจิ๋ว ไม่ได้โตซักที โลกในจินตนาการของบิ๊กเป็นอย่างนี้เอง

ถามบิ๊กอีกว่า แล้วศิลปินที่บิ๊กชอบที่สุดคือใครกันนะ จะใช่อาบอยรึเปล่า บิ๊กตอบว่า ไม่ใช่หรอก บิ๊กชอบคุณลุง สันติ ลุนเผ่! ..หืออ?!!

ทุกคนที่ได้ฟังคำตอบถึงกับงง เด็กสิบเอ็ดขวบที่ไหน ถึงได้รู้จักสันติลุนเผ่ เราต้องถามซ้ำ ไปอีกทีว่าใช่ สันติ ลุนเผ่ คนที่ร้องเพลง หนักแผ่นดิน กับ ความฝันอันสูงสุดน่ะเหรอ บิ๊กบอกว่าใช่แล้ว เขาชอบเพลงที่คุณลุงร้องกับพี่ป๊อด และเพลงนั้นมีชื่อเพลงว่า -ชัยชนะ-

ผมกลับบ้าน หยิบเพลงนี้มาเปิดฟังอีกครั้ง ความจริงผมเคยฟังเพลงนี้แล้วล่ะ เพลงนี้เป็นเพลงของพี่บอย โกสิยพงษ์ ที่พี่เขาแต่งไว้สำหรับงานกีฬาเอเชียนเกมส์เมื่อปีที่ผ่านมานี้เอง โดยเชิญ คุณอาสันติ มาร้องคู่กับพี่ป๊อด เพื่อให้คนไทยได้ร้องเพลงนี้เชียร์นักกีฬาไทยของเรา เนื้อเพลงเขาบอกว่าอย่างนี้ครับ…

เส้นทางที่เธอเดินอยู่นั้นฉันรู้ว่ามันไม่ได้ง่าย
ไม่รู้ต้องล้มต้องเหนื่อยล้าต้องพบปัญหาอีกเท่าไร
จนกว่าจะเจอจุดหมาย ที่อาจจะไกลแสนไกล
และไม่รู้เมื่อไรถึงจะสุดทาง

วันที่เริ่มต้นจนวันนี้ทุ่มเทชีวิตตั้งเท่าไร
ต้องเสียใจและผิดหวังมีสักกี่ครั้งที่เริ่มใหม่
กว่าจะเจอจุดหมาย ที่อาจอยู่ไกลแสนไกล
ไม่รู้อีกนานแค่ใหนถึงจะสุดทาง

จึงอยากจะขอส่งเพลงนี้แทนพลัง
ว่าอย่ากลับหลังขอให้เดินต่อไป
สักวันต้องถึงจุดหมายที่เธอตั้งใจเอาไว้
เพื่อให้รู้ว่า เราจะชนะตัวเองได้ไหม

กว่าเธอจะเดินถึงจุดนี้ต่อสู้มาแล้วนานเท่าไร
และทุกๆ ครัั้งที่ผ่านพ้นก็พร้อมอดทนใช่หรือไม่
กว่าจะเจอจุดหมาย ที่อาจอยู่ไกลแสนไกล
และไม่รู้เมื่อไรถึงจะสุดทาง

จึงอยากจะขอส่งเพลงนี้แทนพลัง
ว่าอย่ากลับหลังขอให้เดินต่อไป
สักวันต้องถึงจุดหมายที่เธอตั้งใจเอาไว้
เพื่อให้รู้ว่า เราจะชนะตัวเองได้ไหม
เพื่อให้รู้ว่า ชัยชนะนั้นคืออะไร

ทั้งที่เคยฟังเพลงนี้มาแล้ว แต่ความรู้สึกตอนนั้น ทำไมมันไม่เหมือนวันนี้เลยนะ วันนี้ผมฟังเพลงนี้ น้ำตานองหน้า ทำไมรู้สึกปวดหัวใจเหลือเกิน นักสู้ตัวน้อยของอา ทำไมหลานถึงได้เข้มแข็งอย่างนี้

บิ๊กอดทน จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ด้วยอาการป่วยของโรคตับเช่นนี้เอง ที่ทำให้อวัยวะทุกอย่างในร่างกายของบิ๊ก ค่อยๆ ใช้การไม่ได้ไปทีละอย่าง และบัดนี้ คงถึงเวลาที่ ทุกชิ้นส่วนจะสูญสลายลงแล้ว

แต่คงเหลือเพียงหัวใจของบิ๊กเท่านั้น ที่ยังเต้นอยู่ ..มันยังเต้นอยู่จริงๆ
มันเต้นอยู่ เหมือนกับจะบอกพวกเราว่า
น้องบิ๊กนั้นรับรู้ได้ถึงความรักที่พวกเราส่งให้ถึงเขา

บิ๊กจะรู้ไหมนะ ว่าบิ๊กได้สอนอะไรพวกเราหลายอย่างเลย หัวใจดวงเล็กๆ แต่สู้ไม่ถอย หัวใจอันเข้มแข็งอดทนของบิ๊ก จะคอยเตือนพวกเราไม่ให้ย่อท้อต่อ อุปสรรคใดๆ และรอยยิ้ม ของบิ๊กจะอยู่ในใจของพวกเราเสมอ

บิ๊ก เป็นดวงใจของทุกคนในบ้านตลอดมา
และ จะเป็นตลอดไป

ถึงแม้วันนี้บิ๊กจะจากพวกเราไปแล้ว แต่บิ๊กไม่ได้ไปอย่างเดียวดายเลย เพราะบิ๊กมีความรักของพวกเราทุกคนติดตามบิ๊กไปด้วย และจากนี้ ไม่ว่าบิ๊กจะไป ที่ไหนก็ตาม เด็กหญิงที่เข้มแข็งที่สุดในโลกคนนี้ จะยังอยู่ในใจทุกคนในครอบครัว ของเราเสมอ

เราไม่เคยพรากจากกัน